تالش زمين

تو قامت بلند تمنایی ای درخت!

همواره خفته است در آغوشت آسمان

بالایی ای درخت!

دستت پر از ستاره و جانت پر از بهار

زیبایی ای درخت!

وقتی که باد ها

در برگ های درهم تو لانه می کنند

وقتی که بادها

گیسوی سبز فام تو را شانه می کنند

غوغایی ای درخت!

چون با هزار رشته به جان خاکیان

پیوند می کنی

پروا مکن ز رعد

پروا مکن ز برق

برجایی ای درخت!

سر بر کش ای رمیده

که همچون امید ما

با مایی ای یگانه

تنهایی ای درخت!!

“سیاوش كسرایی”

 

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *